Parafia NMP Matki Kościoła i św. Katarzyny Szwedzkiej

Msze św. w niedziele: 
 8.00;
10.00 - suma parafialna;
12.00 – Msza św. z udziałem dzieci;
18.30; 

Msze św. w dni powszednie
7.30 i 18.00

Sprawy biurowe można załatwić po każdej Mszy św. zarówno w niedziele jak i w dni powszednie.

Adres:
Marynarki Polskiej 148
80-865 Gdańsk - Zielony Trójkąt
tel. 58 344 72 68

e-mail: jkuch@poczta.onet.pl

Numer konta:
18 1160 2202 0000 0000 5069 8306

26 maja 2017

Światło Słowa

Wniebowstąpienie

Dzisiejsza liturgia Słowa zachęca nas, żeby bardziej niż zwykle spojrzeć na prawdę o naszym przyszłym przebywaniu w niebie, na które z wielką nadzieją czekamy. Uczyńmy to z perspektywy trzech obserwatorów.
Św. Łukasz w Dziejach Apostolskich zabiera nas na Górę Oliwną. Tam Jezus udziela ostatecznych pouczeń swoim uczniom. Widać, że mieszają się jeszcze w nich myśli ziemskie o Jezusie z doświadczeniem Jego niezwykłości: niby dotąd widzieli Zmartwychwstałego, słuchali czterdzieści dni o królestwie Bożym, a jednak pytają kiedy to królestwo będzie na ziemi, kiedy będą w nim rządzić.
Jezus (pierwszy obserwator) patrzy w dół i widzi uczniów nieprzygotowanych. Po ludzku odchodzi i zostawia ich słabych, nierozumiejących, otępiałych. Mimo to wie, że kiedy otrzymają Ducha Świętego wszystko stanie się jasne. Jezus patrzy także w górę, ku chwale Ojca. Wchodzi tam po trudach życia na ziemi. Ojciec nagradza Go powrotem fizycznym w krąg miłości Trójcy Świętej. Od tego momentu natura ludzka znajduje się w tajemnicy wewnętrznego życia Boga Trójosobowego.
Oto drugi obserwator – człowiek. Uczniowie z tej sceny reprezentują każdego z nas. Właśnie zostali oświeceni częścią prawdy. Żyli z Jezusem ponad trzy lata, doświadczali Jego mocy i sami nią się posługiwali. Czterdzieści dni wcześniej przeżyli własny upadek, zdradzili Mistrza i tym uczynkiem doświadczyli grzechu. W dniu zmartwychwstania Jezus przyszedł do nich żywy z darem pokoju i przebaczenia. Dał im władzę przebaczania w imię Boże, aby obdarowywali ludzi tym samym miłosierdziem, którego doświadczyli na własnej skórze. Teraz stoją na Górze Oliwnej i patrzą w górę. Żegnają Jezusa, który zapewnił ich o jakimś Darze z wysoka. Nie są pewni przyszłości, jak to będzie bez Niego. Za chwilę wrócą do wieczernika i wraz z Maryją będą trwać na modlitwie oczekiwania. Widzą Jezusa wstępującego do nieba, widzą obłok – chwałę Bożą ukazaną w obłoku (jak we wczesnych czasach Izraela), widzą aniołów i słuchają ich zapewnienia o nadziei mającej się spełnić.
Uczniowie stoją na dole i patrzą w górę na Boskie sprawy. Potrzeba zostać samemu i doświadczyć niemocy, aby odnaleźć współbraci i wspólnie wołać Boga.
Trzecim obserwatorem i zarazem poruszycielem wszystkiego jest Bóg Ojciec. Z Jego perspektywy widać Jezusa, który dokonał dzieła odkupienia. Jako Człowiek okazał się wierny i odwrócił niewierność Adama, z którą nie mogli się uporać ludzie wszystkich czasów. Wcielił się i zaczął istnieć w ludzkim czasie. Przeszedł przez ziemię wszystkim czyniąc dobrze, objawiając tym samym że Bóg jest miłością (por. 1 J 4,8). Człowiek przez Niego stworzony ma szansę iść drogą Jezusa i również dojść do chwały Bożej. Ojciec widzi swojego Syna, a w Nim wszystkich w Niego wszczepionych. W dalszej perspektywie ma także i nas, stojących i wpatrujących się uporczywie w niebo. Jednak widzi nas tylko dlatego, że Jezus ma na swoim uwielbionym ciele wypisane nasze imiona – ma je wypisane na swoich ranach: „Oto wyryłem cię na obu dłoniach” (Iz 49,16a). Ojciec przyjmuje Syna, a z Nim i nas samych. Inaczej jakby nas nie widział, bo Bóg jakby nie widzi grzechu. Jeśli mamy przystęp do Boga (por. Ef 3,12), to tylko dlatego, że Jezus swoją Krwią zmył nasze rany i nas oświetlił, żebyśmy byli widoczni – okazał nas Bogu jako czystych (por. Kol 1,21n). Nie z powodu naszych zasług, lecz dzięki swojemu przebaczeniu (Mszał Rzymski).
Tak oto objawia się część tajemnicy Wniebowstąpienia Pańskiego. A jak ją wykorzystać w codzienności naszej wiary? Otóż Jezus dał nam zadanie – czynić uczniami (por. Mt 28,19). Dał też instrukcję jak to robić – chrzcić w Imię Trójcy Przenajświętszej. Konsekwencją może być również nauczanie ochrzczonych i przypominanie im o wielkiej łasce życia w Duchu. Wielu bowiem jest ochrzczonych, ale nieaktywnych. Nasze głoszenie ma pomóc uczynić z nich dynamicznych uczniów Jezusa, żeby mocą Ducha radzili sobie w życiu i tym chwalili Ojca w niebie (por. Mt 5,16).
Tego dzieła potrafi dokonać tylko ta osoba, która sama zdecydowała się wyjść z bierności duchowej i szukać głębi Boga. Podobnie jak niewiasty o poranku zmartwychwstania: wyszły i odnalazły Pana; a znalazłszy Go, poszły powiedzieć to Jego uczniom. To samo zadanie czeka  każdego nas. Pan jest z nami aż do końca świata.

ks. Krystian Wilczyński


Zdjęcia

I Komunia Święta 2017

6-9 V 2017 Parafialna pielgrzymka - Wigry, Wilno, Troki

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
35 0.094917058944702